بيان فتح جزيره صقليه بدست زيادة اللّه و جنگهاى آن تا وفات او در سنه دويست و دوازده زيادة اللّه سپاهى دريانورد تجهيز و جزيره صقليه ( سيسيل ) را قصد نمود . اسد بن فرات قاضى قيروان را كه از پيروان مالك ( صاحب مذهب مالكى ) و مصنف كتب اسديه در فقه بطريقه مالك را فرمانده آن سپاه كرد . سپاه مذكور بجزيره رسيد و بسيارى از اماكن را گشود . علت لشكر كشى اين بود كه پادشاه روم در قسطنطنيه بطريقى را حاكم جزيرهء صقليه نمود كه نامش قسطنطين و آن در سنه دويست و يازده بود . چون بجزيرهء رسيد يك مرد رومى را فرمانده كشتىهاى جنگى نمود كه نامش « فيمى » بود . او دلير و با تدبير بود . افريقا را قصد كرد و گروهى از بازرگانان را اسير نمود و اموال مردم را ربود و مدتى در ساحل افريقا تسلط داشت . پس از آن پادشاه روم بقسطنطين حاكم جزيره نوشت كه « فيمى » را بگيرد و آزار دهد . فيمى آگاه شد و باتباع خود خبر داد اتباع او خشمگين شدند و او را در تمرد و عصيان يارى كردند او هم با كشتىهاى جنگى خود بجزيره صقليه بازگشت و شهر « سرقوسه » را گرفت . قسطنطين براى دفع او لشكر كشيد جنگ واقع شد و قسطنطين شكست خورده گريخت و به شهر « قطانيه » پناه برد . فيمى بدنبال او لشكرى فرستاد باز گريخت و به او رسيدند و او را كشتند . فيمى خود شاه شد . مردى را بنام « بلاطه » بحكومت قسمتى از جزيره منصوب كرد آن مرد تمرد نمود خود و پسر عم او كه نامش ميخائيل و حاكم شهر « پلوم » بود متحد شدند و سپاهى عظيم گرد آوردند جنگ آغاز شد و « بلاطه » شهر « سرقوسه » را گرفت . فيمى شكست خورده گريخت . كشتىهاى جنگى را آماده كرد و خود با بقيه عده سوار كشتى شده بافريقا رفتند « فيمى » از امير زيادة الله مدد خواست و به او وعده فتح جزيره « صقليه » را داد .